Гэта кніга-дакумент, у якой сабраны запісаныя аўтарамі сведчанні ўцалелых жыхароў з соцень беларускіх вёсак, спаленых фашыстамі разам з людзьмі. Więcej »

Tych, czyje wspomnienia zebrano w tej książce, dawno nie ma. Nie ma już i tych, kto zbierał te wspomnienia, wędrując od wsi do wsi, po ziarenku zbierając ludzką pamięć, wspomnienia, przeżycia, świadectwa. Trzej przyjaciele, trzej pisarze, trzej partyzanci: Aleś Adamowicz, Uładzimir Kaleśnik, Janka Bryl. Oni też już odeszli do wieczności. „Ja z wohniennaj wioski…” (Jestem ze wsi ogarniętej pożogą –przekład tytułu- tłum. tego tekstu) – ... Więcej »

«Я люблю сваю Белую Русь»—паэтычны зборнік маладой беларускай паэтэсы Валянціны Аколавай. Разам з лірычнымі баладамі, санетамі ў яго ўвайшла і фантастычная паэма-п’еса «Палачанка Ігрэна», у якой аўтар сцвярджае думку аб вечнасці духоўнага, аб неацэннай каштоўнасці спадчыны нашага выдатнага земляка Францішка Скарыны. Więcej »

Цікавае пытаньне: што можа прымусіць чалавека на пятым дзясятку свайго жыцьця заняцца справай, якой ён дагэтуль ніколі не займаўся? У маім выпадку гэтаму паспрыялі дзьве віны: віна перад роднай мовай і віна перад Уладзімірам Высоцкім. Сваю настаўніцкую дзейнасьць я пачынаў у беларускай школе, выкладаючы матэматыку, зразумела ж, на беларускай мове. Аднойчы здарылася так, што адна з маіх лепшых выпускніц атрымала «двойку» на ўступным экза... Więcej »

У новую кніжку вддомага беларускага празаіка, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь і Літаратурнай прэміі імя I. Мележа Вячаслава Адамчыка ўвайшла прыгодніцкая аповесць «Падарожжа на Буцафале» і дзве драмы, адна з якіх («Чорны цмок») прысвечана сённяшняму дню, праблеме чалавечай годнасці і сумленнасці, другая («Раіна Гра-мычына») — далёкаму мінуламу, калі за тую ж чалавечую годнасць маглі прысудзіць да спалення на кастры, як сп... Więcej »

Рассохлы парог хаты бацькаў пакінуць,каб ад долі ўцячы,-можаш. Туманны ўсход і пах ліпаў забыць,каб шумным асфальтам прайсціся,- можаш. Усмешку дзяцінства ды радасць жыцця пагасіць,каб далёкія мары наблізіць,- можаш. Слова- песню сваю ў пыл дарогі шпурнуць,каб хутчэй слупы верставыя міналі,- таксама можаш. А калі слязамі боль пакоціцца,калыханку матчыну ўспомні. Сакрат Яновіч Więcej »

Язэп Драздовіч — адметная, яркая асоба ў беларускай культуры першай паловы XX стагоддзя. Таленавіты жывапісец і графік. адмысловы майстра дэкаратыўна-ўжытковага мастацтва, пісьменнік, настаўнік, этнограф і фалькларыст — ён на сваім вяку зведаў не адно чалавечае захапленне. Вытокі ягонага мастацтва ідуць ад традыцыйна-народнага светаўспрымання. Асобныя пласты ягонай творчасці можна цалкам аднесці да прафесійнага мастацтва, іншыя — да наі... Więcej »

Кніжка журналісткі Таццяны Антонавай «Як галіны моцнага дрэва» — аб некалькіх выдатных сем’ях беларускіх інтэлігентаў. У адных з іх прафесія ці захапленне старэйшых станавілася жыццёвай справай і малодшых пакаленняў. У другіх — дзеці выбіралі зусім іншыя прафесіі. Але ўсе яны верна служылі і служаць свайму народу на ніве культуры, з’яўляюцца яго гордасцю. Więcej »

Зборнік “Як дрэва карэннем” лаўрэата Дзяржаўнай прэміі БССР Ніла Гілевіча складаецца з чатырох раздзелаў: у першым — вершы пра радасць жыцця, працы і творчасці, пра дружбу і каханне, пра высокі абавязак і адказнасць быць чалавекам на зямлі; другі — прысвечаны памяці вайны; у трэці раздзел увайшлі вершы пра вялікае пачуццё брацтва, што аб’ядноўвае суайчыннікаў нашай шматнацыянальнай краіны і ўсіх людзей добрай волі на планеце; у чацвёрты... Więcej »

У дапаможніку паказваецца своеасаблівасць рэпрэсіраванай і эмігранцкай беларускай паэзіі, аналізуецца творчасць такіх арыгінальных мастакоў слова, як Тодар Кляшторны, Наталля Арсеннева, Алесь Салавей, Масей Сяднёў і інш. Więcej »