Oto w wieku siedemdziesięciu dwóch lat przyszło mi spróbować zedrzeć liczne, narastające z czasem, warstwy zapomnienia przykrywające moje wspomnienia i doświadczenia z przeszłości. Obrazy z dzieciństwa i młodości przemykają mi przed oczami jak na taśmie filmowej. Czasami bywają oderwane, samotne, pozbawione porządku. Innym znów razem, szczególnie gdy dotyczą wczesnego dzieciństwa, nie mam już pewności, czy są to moje rzeczywiste przeżycia czy echa historii zasłyszanych od rodziców i bliskich. Pewność mam co do wspomnień od wieku czterech lat. W ciągu lat pracy w Beit Haedut, Domu Świadectwa w Muzeum Bojowników Getta, spisywałam świadectwa i losy setek ocalonych z Zagłady, jednak o własnym życiu milczałam. (Przedmowa, fragment)