O "22.00 Białystok - Mińsk" czekałam nieufna, pełna ciekawości jak kobiety na fotografiach M. Topolewskiego, aby przenieść się w przestrzeni i czasie w poszukiwaniu zrozumienia sztuki. Nieoczekiwanie w oczekiwaniu mijaliśmy topole barwne, rozwiane jak na płótnie O. Kobzara, za którymi co chwilę zmieniał się pejzaż, światło godziny i odcień słońca w witrażach R Stachwiuka z drzewem i rzeką. W szybach odbijały się twarze, chyba znajome, może dla innych zupełnie obce z za stołu jak na płótnie J. Fiedoruka, unikalne, ale autentyczne, oryginalne. Czasami miałam wrażenie, że każde okno to fotografia - malarska kompozycja barw otaczającego nas świata widziana obiektywem J. Kobzar (Radziwoniuk), czy też plakaty M. Zdrajkowskiego, skromne i skupione jak refleksje o tradycji i dorobku przodków naszych sztuki lokalnej, etnicznej, dla innych może egzotycznej, po części archaicznej, ale jakże dla mnie osobiście bliskiej i autentycznej, niosącej swego rodzaju sakrum o warsztatach naszych dziadów. "22.00..." nieznani stali się znanymi, pełnymi wiary w celowości tworzenia.