Kiedyś, w bardzo odległej przeszłości, prawdopodobnie wszyscy Słowianie mieli swój epos. Co prawda, jest to tylko przypuszczenie, ale opiera się ono na wcale nie błahych przesłankach. Bierzemy pod uwagę następujące fakty. Poezja epiczna była niegdyś bardzo rozpowszechniona w Europie (Iljada, Odyseja) i w Azji Zachodniej (epiczne pieśni staroindyjskie i irańskie). Do dziś jest epos jeszcze żywotny u wielu ludów Azji i Afryki. W Europie spotykamy go tylko na północy i południu jej części wschodniej: w Finlandii, w Rosji, na Ukrainie i Słowianszczyźnie południowej. Otóż ten typ zasięgu obejmującego w Europie wymienione terytoria, a znany etnografom jako zasięg przerywany adriatycko-bałtycki, charakteryzuje starsze reliktowe wytwory kultury. (Wstęp, fragment)