![]() |
![]() |
сапр.: Мікалай Карлавіч Раманоўскі; Псеўданімы: Максім Алешнік; М. Біруля; Ігнат Булава з-пад Турава; Вясёлы; М.Сідарэўскі; Сусед-вясёлы; Раман Талапіла; Арцём Чамярыца; Сымон Чарпакевіч; А.Чорны; Крыптанімы: Р. М.; М.Р-скі; К. Ч.) — празаік, драматург, публіцыст.
Кожная тая кніга добрая, калі яна ўзбівае чалавека на сталыя і важныя думкі.
/Дзённік, 10 верасня 1944г./
Кожная дарога куды-небудзь вядзе, але ты выбірай тую, якая не вядзе ў прорву.
Вялікі доктар усялякай хворасці ў чалавечай душы – час – мае вечнага свайго дапаможніка – працу.
Вайна не толькі лье кроў, але і кожную брудную душу выверне на паказ свету.
Калі я жыць буду ў родным месцы, дык я не дапушчу, каб на ім было гола і пуста.
Я чалавек і хачу жыць.
Жаночае сэрца робіцца вялікае, як свет, калі яно чуе боль дзіцяці.
Вырві ты з чалавека сэрца і ўстаў на яго месца звярынае, дык у чалавечых грудзях і звярынае сэрца стане чалавечым.
Хто ведае, чым падтрымліваецца існаванне некаторых глухіх дарог, па якіх мала хто калі ездзіць і якіх ніколі ніхто не правіць і не глядзіць. Але вельмі можа быць, што такая дарога больш бачыла на сабе чалавечага ўтрапеньня, чым біты шлях.
/Пошукі будучыні. Раман.1943г./
Маленькія і нязначныя здарэнні слабым здаюцца вялікімі і страшнымі. Вялікія і страшныя здарэнні моцным здаюцца маленькімі і нязначнымі.
/На пыльнай дарозе.Апавяданне.1926г./
Загаварылі кулямёты – сціхлі птушкі.
/Буры. Апавяданне.1926г./
Вялікі паход скупы на адпачынак.
/Начлег у вёсцы Сінегах. Апавяданне.1927г./
Спакой і вытрымка бяруць верх над крыкам і самаўпэўненасцю.
Паважае сябе толькі той, хто паважае другіх.
Чыстая, як усход сонца ў ціхі веснавы дзень, усмешка шчаслівага маленства.
/Насцечка/
Дзяды і прадзеды ў цябе былі, і там, дзе яны жылі, сонца на дрэвах бывае кожны дзень.
/Вялікае сэрца. Апавяданне. 1944г./
Усякі сам і для сябе толькі можа рабіць што і калі сам захоча.
Чалавеку цяжка перарабіцца адразу. Можна думаць і гаварыць іначай, а сам чалавек доўга будзе ранейшым.
/Лявон Бушмар. Аповесць. 1929г. /
Усё звыклае чалавеку і нецікавае, нават апрыкралае, можа стаць яму раптам вялікім шчасцем і радасцю.
Попел – вечны колер сатлелага жыцця.
Свет не толькі бязлітасны і жорсткі. Ён яшчэ ласкавы і ясны.
/Млечны шлях. Раман.1944г./