Маладосць 3/2010

Воля Чайкоўская – паэтка, журналістка. Аўтарка кнігі вершаў “Л У П Ы” (2007). Друкуецца ў перыядычных выданнях. З 2007 года разам з Юрам Круглікавым удзельнічае ў музычным дуэце MЯTNA. Нарадзілася ў Віцебску. Жыве ў Менску.

“Мы – маладыя”

Я МУЗЫКАЙ ВЕТРУ СТАНУ...

* * *

Халодныя рукі ў чорных пальчатках,
Навязлівыя радкі.
Ля сценкі стаю на пятках
І чую худыя гудкі.

Я б так хацела на мора –
Жанчына ў пясках –
Схаваць у каралах і вапне
Свой страх.

Я б так хацела паслухаць
Спевы чароўных палёў.
А ты мяне ў нейкае поле
Глухое завёў…

* * *

Я паглядзела на гэты горад
Другімі вачыма.
Няўмыты. Няродны.
Не той, што цягаю я за плячыма.
Адчужаны горад
Пульсуе і б’ецца.
Адчужаны горад
Сталіцай завецца.
Адчужаны горад
Збірае пялёсткі ў кветку.
А што я раблю тут? –
У цемры пытаюся зрэдку.

* * *

такія цьмяныя ў горада
такія цьмяныя ночы
твой позірк з поўні на поўныя
ногі мае пераскочыў
твой позірк доўга вандруе
па вуліцах цела майго
бягом

хачу
каб заблукаў

* * *

Я спынілася
І тапчуся на месцы.
Пратаптала пад нагамі
Дарэшты.
Можа, святло
Ліхтарнае на мяне
Пральеш ты?

СПРЭС ГУЛО

Вось і скончыўся жнівень,
Быццам і не было.
Самагубцы рамонкі
Выпраменьваюць тонкі
Пах. Спрэс гуло.

І святлом ледзь улоўным
Закругляецца лета.
І старая кабета
Восень.
Неўтаймоўна
Скрозь неба просінь…

* * *

Час – самы бязлітасны ваяка.
Нака табе!
І табе – нака!
Раздорвае хвіліны і гадзіны.
Ад злосці
Напляваць на ўсё не хопіць сліны!
Нака – табе!
І табе – нака!
Час – здрадлівы злосны сабака…

ЗЯЗЮЛЯ

Што ты мне села на плечы,
Загадкавая Зязюля?
Я з кожным днём імпэтную
Бойку вяду. Ваюю.
Што ты псуеш мне вечар?
Што так глядзіш упарта?
Вецер прагоніш прэч?
Калі паляціш? – Заўтра.

* * *

воля колам па полі
коціцца так ляніва
сёння волі санліва
быць вастрыём касы

пахнуць травой валасы

* * *

Замучаная зімой прырода
Хаваецца за туманам.
Няма праз адлігу броду.
Я музыкай ветру стану...

* * *

Ю.К.

Вясна.
Рака.
Адліга.
Вясна.
Адліга.
Вочы.
Ішоў
Востры,
Як крыга.
Вясна.
Да мяне
Збочыў.

* * *

Ю. К.

Са мной здзяйсняюцца ўсе мары –
Сказаў ты мне на вуха.
І рэха прагрымела наўздагон.
І рэха прагрымела глуха-глуха.
І ледзь азваўся звон.

Са мной здзяйсняюцца ўсе мары –
Сказаў ты мне ў вочы.
І крылы выраслі ў абаіх.
Ты бачыць мае вочы хочаш.
А мне каштоўны водар рук тваіх.