Халодны май

У чытальнай зале бібліятэкі імя Леніна, за шырокімі сталамі, схіліўшыся над кнігамі і канспектамі, сядзелі студэнты. Кожны з іх грыз свой кавалак граніту (маецца на ўвазе граніт навукі) і не перашкаджаў грызці іншаму. У вялікай зале стаяла цішыня, якую парушалі хіба шоргат старонкі, стрыманы кашаль, асцярожныя крокі тых, што заходзілі альбо выходзілі. Размаўляць, нават ціхенька, не дазвалялася, на тых, хто пачынаў шаптацца, з прыкрасцю азіраліся, і яны сціхалі, ішлі вырашаць свае праблемы ў калідор. Здавалася, у душнай вялізнай зале ў паветры луналі, штурхаліся, падміргвалі адно аднаму альбо бязгучна сварыліся тэорыі, формулы, гіпотэзы, варыянты, паэтычныя вобразы, прыносячы асалоду ад працэсу пазнання і разам з тым дурманячы галовы. (фрагмент)