Ліпа векавая, або Паляванне на музу

Гасцей чакалі транзітам. Марылі сустрэць калону пленэраўцаў духавым аркестрам, нават угаварылі чырванашчокага электрыка патрымацца хаця б з тыдзень, «не ўжываць» — той пранікся адказнасцю моманту, партыю сваю адшліфаваў і на першай жа рэпетыцыі даволі бадзёра выдзімаў у муштук старой пацямнелай тубы: «до-соль, до-соль…» На партыю трубы, не без націску раённага начальства, атрымалі заатэхніка калгаса імя ХХІІ партз’езда, які меў за плячыма музычную адукацыю ў выглядзе завочнага навучання на працягу двух гадоў у нейкай падшэфнай культурнай установе па накіраванню таго ж самага роднага калгасу. (фрагмент)