Мастацтва

Юбілейная ідэя для пятага «Месяца фатаграфіі ў Мінску» падалася мне дзіўнай... Па-першае, я не веру ў схільнасць да пафасу стваральнікаў яго канцэпцыі, а па-другое, праца з паняццем часу занадта складаная для выказвання — яно хоць і калектыўнае, то-бок шматслаёвае, але разлічана на масавага, актыўнага гледача. Наўрад ці настроенага на філасофскія пошукі, наўрад ці з адпаведным слоўнікам, і наогул, мы ж у візуальным полі знаходзімся... Што наш масавы глядач там знойдзе, акрамя фіксацыі? Праграма МФМ, як заўсёды, была насычанай: 18 выстаў у Мінску, Гродна і Брэсце з суправаджаль­най праграмай. Паводле юбілейнага «сэнсавага ядра», вялікі масіў матэрыялу быў аддадзены архіўнаму кірунку, крыху меншы — нядаўнім практыкам і арт-фатаграфіі. Так ці інакш, свае праекты паказалі аўтары з 10 краін, і заўсёдная праблема фестываляў «паспець усё» была невырашальнай. На жаль, некалькі выстаў у наш агляд не ўвайшлі. Але коратка адзначым вялікую партрэтную серыю «Бачнае і cхаванае» Эдварда Кэртыса: для мяне яна стала ключавой, пад гэтым ракурсам — чаму мы глядзім у твары — я і ўбачыла ўвесь «Месяц». Гісторыя Кэртыса і яго праекта вядомая: заказ паступіў на 1500 фатаграфій, а адзняты былі 40 000 здымкаў, у выніку атрымалася 20-томнае выданне накладам 222 камплекты. Гэтыя твары такія далёкія — Паўночная Амерыка, 80 індзейскіх плямёнаў.