Вожык

…У вёску прыехалі артысты. На сцэне людзей пацяшаюць, ажно ў тых слёзы на вачах блішчаць. І старшыня калгаса, звычайна строгі ды насуплены, на гэты раз не хаваецца — толькі прамакае насоўкай вільгаць на твары, а ягоны жывот трасецца, нібы баксёрская груша ад моцных удараў. У антракце ён паклікаў да сябе загадчыка клуба Мамоньку. — Добрая камедыя, вясковая, — сказаў старшыня. — Але ж мы пра букет для артыстаў забыліся. Трэба арганізаваць.