Информ-Прогулка

У час адной з творчых сустрэч на Лунінеччыне ў мяне пацікавіліся, чаму гэты край такі бедны на паркі. Шчыра кажучы, можна казаць не пра беднасць, а пра поўную “галечу” ў гэтым сэнсе, паколькі на Лунінеччыне на сённяшні час няма аніводнага гістарычнага парка. Дарэчы, як сведчыць выданне А.Федарука “Садово-парковое искусство Белоруссии” (Мінск, 1989), такія паркі адзначаны ў Дубое, Заполлі, Сташанах Пінскага раёна, Косаве Івацэвіцкага, Агарэвічах Ганцавіцкага, Манькавічах, Нова-Бярэжным Столінскага раёна. Так што і гэтыя рэгіёны бедныя на паркі, а вось у Баранавіцкім раёне іх адзначана аж 14. Відавочна, што паркі - вялікія сады або насаджаныя гаі з алеямі і кветкамі, альтанкамі, сажалкамі, скульптурамі, павільёнамі, кафэ і інш. - гэта сведчанне высокай культуры таго ці іншага населенага пункта.