Полацак

Менску ёсьць чуйны барометр палітычнага жыцьця Беларусі. Не, гэта не Дом Ураду, дзе засядае парлямэнт — там больш балбатні і дробных спрэчак, і не нашыя буйнешыя навуковыя інстытуты — студэнцтва нашае спіць, не адгукаецца на падзеі, і не Камароўскі базар, дзе цэны растуць з кожнай хвілінай. Гэта былая плошча Леніна, якая сёньня носіць найменьне плошча Рэспублікі. На працягу трох апошніх гадоў Плошча патрабавала ад тых, хто мае канкрэтную ўладу, прыняцьця праграмы па ліквідацыі паступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС, законаў па адраджэньню нацыянальнай культуры і мовы, адстаўкі беларускага «генсека» Яфрэма Сакалова і старшыні Вярхоўнага Савета Мікалая Дземянцея. Людзі плошчы гнеўна асудзілі разгул рэакцыйнай ваеншчыны ў Тбілісі, Баку і Вільні, выступілі супроць падпісаньня новаагароўскага саюзнага пагадненьня. Плошча, якую партакратыя ахрысьціла натоўпам, сёлетнім красавіком вывела на палітычную арэну рабочых Менска, Воршы, Гомеля ды іншых гарадоў рэспублікі, што заявілі свой пратэст супроць палітыкі надвышэ ньняў цэнаў, выказаліся за дэпартызацыю прадпрыемстваў, дзяржаўных, судовых, навучальных і іншых установаў. (А. Мікалайчанка, Эпіцэнтр, што прывёў Беларусь да свабоды, фрагмэнт)